طرح ایجاد واقعیت مجازی موزه آب در یزد رونمایی شد

«محمدمهدی جوادیان زاده» مدیر عامل شرکت آب منطقه‌ای یزد در این مراسم با اشاره به اقدام زیبای شرکت‌های«شتاب دهنده پیشگامان» و «استارتاپ اسپاد» که در زمینه هوشمندسازی کسب و کارهای سنتی فعالیت دارند، گفت: از جمله برنامه‌هایی که در دستور کار شرکت آب منطقه ای قرار گرفته، استفاده از فنآوری‌های نوین در زمینه فرهنگ‌سازی در بخش آب است.


وی با بیان این که این شرکت‌ها در زمینه ساخت اپلیکیشن، طراحی سایت، تولید و بازاریابی محتوا، مدیریت شبکه‌های اجتماعی و اخیراً VR وAR به معنی واقعیت مجازی و واقعیت افزوده فعالیت می‌کنند، افزود: اقدام مهم و نوین این شرکت می‌تواند ما را در پیشبرد برنامه های فرهنگ‌سازی در زمینه آب و مصرف آن یاری کند.


جوادیان‌زاده افزود: این تکنولوژی که برنامه آغازین آن در موزه آب انجام شده و گردشگر می‌تواند با زدن عینک‌های مخصوص، در موقعیت کامل‌تری از موزه آب قرار گرفته و نقطه به نقطه موزه را به صورت کامل ببیند و با وجود یک راهنما بر اطلاعات هر چه بیشتر گردشگر بیافزاید، در جذب گردشگران نیز می‌تواند بسیار موثر واقع شود.


به گزارش ایناو به نقل از روابط عمومی آب منطقه‌ای یزد، این مسئول همچنین به دیگر مزایای این طرح اشاره کرد و گفت: با داشتن این عینک‌های طراحی شده در هر فضا و مکانی حتی در منزل می توانید به هر نقطه‌ای سفر و به صورت ۳۶۰ درجه آنجا را مشاهده کنید.


انتهای پیام


برگزیدگان جشنواره فجر را به حال خود رها نکنید

این پژوهشگر و فعال موسیقی در مصاحبه با ایسنا در نقد جشنواره موسیقی فجر گفت: اول از همه اطلاعرسانی جشنواره فجر ضعیف است؛ به این دلیل که خیلی وقت‌ها خبر برگزاری جشنواره خیلی دیر به ارشاد شهرستان‌ها ابلاغ می‌شود و بیشتر گروه‌ها به دلیل بی اطلاعی، موفق به حضور در جشنواره نمی‌شوند.


او به حرف هایش اضافه کرد: افرادی هم که مطلع هستند یا با دفتر موسیقی و بنیاد رودکی در ارتباط هستند مدتی مانده به برگزاری جشنواره، از آنجایی که از زمان برگزاری آن اطلاع دارند، برای حضور در آن فرصت داشته و نفرات خود را به جشنواره می‌فرستند. ولی شهرهای اطراف تهران به ندرت موفق به حضور در جشنواره موسیقی فجر می‌شوند.


این کارشناس موسیقی همچنین در نقد ماهیت جشنواره موسیقی فجر اظهار کرد: ماهیت برگزاری جشنواره موسیقی فجر از اهداف اصلی خود به طور کل دور شده است. هدف اصلی جشنواره شناسایی و تشویق جوانان و معرفی آنها به اساتید درجه یک، جهت رشد و بسترسازی فرهنگی است. ولی مدت‌ها است که اگر جشنواره برگزیده‌ای داشته باشد یا افرادی را شناسایی کند پس از اتمام جشنواره دیگر ارتباط خود را با آنها حفظ نمی‌کند و آنها را به حال خود رها می‌کند و اصلا معلوم نیست آن افراد موسیقی را ادامه داده اند یا نه؟ همچنین افرادی که عناوینی را در این جشنواره کسب کرده‌اند، تسهیلات و امکاناتی در اختیار آنها قرار داده نشده است.


او ادامه داد: جشنواره موسیقی فجر الگوی ۴۰ سال پیش را همچنان اجرا می‌کند که دیگر پاسخگو نیست. به نظرم بهتر است یک هیات شورای فنی درست جمع شود، اهداف جشنواره را از نو برنامه ریزی کند و آیین نامه جدیدی تدوین کنند. امروزه خواست‌ها و نیازها متفاوت است و هدف از جشنواره‌ها آن چیزی نیست که ۴۰ سال قبل بوده است. اینکه هر سال تعداد افراد مشخصی از شهرهای مختلف کشور در جشنواره حضور پیدا کنند فایده‌ای ندارد. باید این مسئله را مطرح کرد که آیا عناوینی که جشنواره‌ها به موسیقیدان‌ها می‌دهند، با اهداف فرهنگی کشوری برابری دارد؟ آیا کسی که در جشنواره عنوانی کسب کرده است، می‌تواند در صداوسیمای استانی سازی بنوازند که مورد قبول عموم قرار گیرد؟


مبصری تصریح می‌کند: در شورای شعر و موسیقی صداوسیمای مراکز استان‌ها، افرادی که از جشنواره‌ها می‌آیند و اعلام می‌کنند مقامی در جشنواره‌ای کسب کرده و قصد ضبط قطعه‌ای با امکانات آنجا را دارند، به ندرت به آنها اجازه این کار داده می‌شود؛ زیرا سازی که در جشنواره نواخته می‌شود با سازی که برای شنوایی عموم مردم از طرف صداوسیما انتخاب می‌شود بسیار متفاوت است.


او درباره حضور برخی از چهره‌های تکراری در سمت‌های مختلف موسیقی هم گفت: این مسئله به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مربوط است؛ چون این افراد مورد تأیید وزارتخانه هستند. در این مسئله بحث علمی کنار رفته و مباحث صلاحیتی مطرح می‌شود و با رجوع به این امر می‌توان از آیین نامه وزارتخانه هم نقد کرد.


این کارشناس موسیقی درباره یازدهمین دوره از حضور ریاحی به عنوان دبیر جشنواره موسیقی فجر اظهار کرد: اینکه چه کسی دبیر باشد مسئله نیست، مسئله این است که ماهیت جشنواره نسبت به الگوهای سال‌های قبل دارای تکرار مکررات است یا نوآوری دارد؟


او در پایان خاطرنشان کرد: در این کشور استان‌هایی را داریم که موسیقی خیز هستند و متأسفانه خبر شرکت در جشنواره‌ها بسیار دیر به این شهرها می‌رسد. بارها شاهد بوده ایم که دو روز پیش از برگزاری جشنواره تازه بخشنامه جشنواره به دست هنرمندان آنها می‌رسد. خواهشم این است که در ابتدا نوع موسیقی را طبقه بندی کنند؛ چون مناطق مختلف کشور نوع موسیقی متفاوتی دارند، زودتر از حد معمول خبر جشنواره را به آنها برسانند و برای حضور در جشنواره گزینشی عمل کنند و به هر کسی اجازه حضور ندهند.


خبرنگار ایسنا همچنین برای دریافت پاسخ به نقدهای مطرح شده درباره جشنواره موسیقی فجر، خواستار گفت‌وگو با متولیان امر از جمله مدیرکل دفتر موسیقی وزارت ارشاد بوده است که به رغم ارسال پرسش‌ها تاکنون پاسخی دریافت نکرده است؛ ضمن اینکه همچنان آمادگی انتشار این پاسخ‌ها در قالب گفت‌وگویی مجزا در این خبرگزاری وجود دارد. 


انتهای پیام

تعطیلی ظاهری مناسک حج باید به یک فرصت تبدیل شود

حجت الاسلام والمسلمین سید محمدعلی آل هاشم در دیدار مدیران سازمان حج و زیارت استان، از حج به عنوان یک فریضه بزرگ یاد کرد و گفت: حج، محل تجمع ارزش‌های اسلامی و نمودار کوچکی از جامعه اسلامی برتر است.


وی افزود: حج، مظهر تمدن نوین اسلامی، نمایش بندگی، اخلاق و عامل وحدت اسلام و مسلمان است.


وی با تاکید بر تبیین آثار و برکات حج در بین حجاج و خادمین کاروان‌ها، گفت: در این شرایطی که به دلیل شیوع ویروس کرونا انجام مناسک حج تعطیل شده است، باید اسرار حج بازگو و به شبهات در این زمینه پاسخ داده شود.


حجت الاسلام آل هاشم، تولید محتوای فاخر چند رسانه‌ای با طرح‌های نو و ابتکاری را مورد تاکید قرار داد و گفت: با کمک و مساعدت دانشمندان و محققان دینی باید شبکه ارتباطی بین مسلمان ایران و دیگر کشورها ایجاد شود.


وی در ادامه با اشاره به برکات حج، گفت: به برکت انجام مناسک حج آگاهی و معرفت انسان‌ها افزایش یافته و زمینه از بین رفتن گناهان فراهم می‌شود.


به نقل از روابط عمومی دفتر نماینده ولی فقیه در استان، وی خاطرنشان کرد: افزایش روحی، رشد فضائل اخلاقی و افزایش توجه به مسئله ظهور و مهدویت از دیگر برکات حج است.


انتهای پیام

مردم روحانیت را امین مسائل خود می دانند

حجت الاسلام والمسلمین محمدجواد اصغری در دیدار با مدیران دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، با بیان اینکه خبررسانی و ارتباط با مردم امری بسیار مهم است، عنوان کرد: مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی از منظرهای مختلفی برای دفتر تبلیغات اسلامی و حتی حوزه علمیه حائز اهمیت است، زیرا امروز علی رغم برخی از تلاش ها برای ایجاد فاصله میان مردم و روحانیت، باز هم مشاهده می کنیم که ارتباط آن ها با این مرکز حفظ شده و در زمینه های مختلف سؤالات خود را از ما می پرسند.

وی با اشاره به اینکه امروز بحمدالله مردم روحانیت را امین مسائل خود می دانند، گفت: امروز هر چقدر بیشتر بتوانیم خودمان را به مردم معرفی کرده و مراجعات آنها را برای سایر افراد جامعه انعکاس دهیم، بدون شک تأثیرگذار خواهد بود.

رئیس مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی تصریح کرد: امروز مردم از روحانیت انتظار دارند به نیازهای فکری شان پاسخ مناسب ارائه کند و هر چقدر بتوانیم عرصه پاسخگویی را در حوزه تقویت کنیم، توانسته ایم کارآمدی آن را ارتقا ببخشیم.

وی افزود: ما در بخش های مختلف دفتر تبلیغات اسلامی به ویژه مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی درصدد آن هستیم که پاسخگوی نیازهای مردم باشیم و این کار در حوزه های مختلف در حال انجام است، از این رو، کارویژه روابط عمومی دفتر تبلیغات اسلامی این است که این مسائل را به صورت جامع انعکاس دهد.

حجت الاسلام والمسلمین اصغری با تأکید بر حضور تأثیرگذار بخش های رسانه ای دفتر تبلیغات اسلامی در پیام رسان های مختلف در راستای معرفی ظرفیت های پاسخگویی این دفتر در زمینه نیازهای روز جامعه، اظهارکرد: باید همه تلاش خود را بر این بگذاریم که مردم با محتواهای تولید شده در دفتر تبلیغات اسلامی آشنا شوند و مطمئن هستیم که اگر این موضوع محقق شود اقبال مردم به حوزه بیشتر خواهد شد.

وی با اشاره به اینکه رهبر معظم انقلاب دفتر تبلیغات اسلامی را نماد روشنفکری در حوزه دانسته اند، گفت: متأسفانه این دفتر هنوز نتوانسته است از این موضوع کمال استفاده را ببرد؛ باید دانست که دفتر تبلیغات اسلامی به عنوان نماد روشنفکری حوزه می تواند بسیاری از کارها را انجام دهد که دیگران نمی توانند آن را انجام دهند.

رئیس مرکز ملی پاسخگویی به سؤالات دینی، آسیب های موجود در جامعه را مورد توجه قرار داد و با بیان اینکه حضور مؤثر و فعال روحانیت در فضای مجازی و حقیقی می تواند جلوی بسیاری از آسیب ها را بگیرد، تصریح کرد: امروز باید همه تلاش خود را بگذاریم تا اعتقادات مردم را حفظ کنیم، زیرا خون های بسیاری برای این موضوع داده شده است؛ نباید منتظر باشیم تا مردم سراغمان بیایند، بلکه باید به سراغ آنها برویم و در این مسیر ملاحظه نداشته باشیم.

وی با تأکید بر اینکه اخبار دفتر تبلیغات اسلامی باید انعکاس مردمی داشته باشد، افزود: با تنوعی که فعالیت های دفتر تبلیغات اسلامی دارد، اگر انعکاس مردمی صورت بگیرد، بدون شک اقبال عمومی را نسبت به حوزه و روحانیت شاهد خواهیم بود.

انتهای پیام

ما بودیم و سلبریتی‌ها نبودند

این جملات بخشی از صحبت‌های مریم منصوری است که این روزها نمایش «آمده بودیم اینجا بمیریم» را روی صحنه می‌برد.

او در گفتگو با ایسنا از عشق بچه‌های جوانی گفت که در سخت‌ترین دوران، چراغ تئاتر را روشن نگه داشتند و تاکید کرد به جای ریسک کردن و منتظر ماندن، ترجیح داده نمایش خود را در مقطعی دشوار روی صحنه ببرد تا این کار به سرانجام برسد و در روندی فرسایشی گرفتار نیاید.

منصوری با یادآوری آسیب‌های فراوانی که کرونا به تئاتر وارد کرده است، گفت: از میان همه هنرها، کرونا بیشترین آسیب را به تئاتر زد چراکه لازمه اجرای تئاتر به عنوان هنری زنده، حضور همزمان گروه اجرایی و تماشاگر است و این ویژگی منحصر به فرد تئاتر است.

این کارگردان سپس از دلتنگی بچه‌های تئاتری برای صحنه هم سخن گفت و افزود: در این مقطع که با تعطیلی اجباری تئاتر رو به رو بودیم، بچه‌های تئاتری واقعا دلتنگ بودند، بخشی از این دلتنگی به دلیل بیکاری طولانی مدت آنان بود و بخشی هم به خاطر اینکه اصولا دل‌شان برای صحنه و اجرا تنگ بود. به همین دلیل همه ما که در این دوره کار کردیم، می‌دانستیم با تماشاگران پرشمار و فروش عجیب و غریبی رو به رو نخواهیم شد ولی ترجیح دادیم بیش از این از صحنه دور نمانیم.

منصوری تاکید کرد: کسانی که در این دوره کار کردند، خیلی عاشق بودند. آنان نشان دادند با تمام وجودشان تئاتر را دوست دارند، آنقدر که حاضرند با جان‌شان قمار کنند ولی جالب است که در این مقطع، خبری از سلبریتی‌ها در تئاتر نبود، کسانی که با حضور روی صحنه کسب درآمد می‌کردند و همین موضوع هم نشان داد صندلی‌هایِ پرِ سالن‌های تئاتر الزاما دلیلی بر عیار بالای هنری نیست.

او که ابتدا نمایش خود را در جشنواره تئاتر مقاومت اجرا کرده است، ادامه داد: همه ما فکر می‌کردیم کرونا زودتر از اینها تمام می‌شود. وقتی فراخوان جشنواره مقاومت آمد، فکر کردم متن را بدهم تا بعد ببینیم چه می‌شود. جالب است که بعد از پذیرش متن، به هر یک از دوستان که برای حضور در این اجرا تماس گرفتم، همه با اشتیاق آمدند و ثابت شد که بچه‌های تئاتری واقعا این هنر را دوست دارند.

منصوری با اشاره به تعطیلی چند باره تئاتر در دوران کرونا افزود: قرار بود از 19 فروردین امسال سالن را در اختیار داشته باشیم که پیش از این تاریخ، تئاتر برای چندمین بار تعطیل شد و بعد از بازگشایی آن اجرای ما به 3 خرداد موکول شد.

او اضافه کرد: در این شرایط اجرا کردن را به اجرا نکردن ترجیح می‌دهم چون اگر اجرایم را به زمانی دیگر مثلا نیمه دوم امسال موکول می‌کردم که واکسیناسیون انجام شده باشد، هیچ تضمینی نبود که بتوانم اجرایم را انجام بدهم چراکه اتفاقات، قابل پیش بینی نیست بخصوص که امسال انتخابات داریم و قطعا تغییراتی در مدیران بخش‌های گوناگون خواهیم داشت.

این نمایشنامه‌نویس البته از مساله‌ای دیگر هم صحبت کرد و توضیح داد: فارغ از بحث سالن و تغییر مدیران، بحث خود گروه‌ها هم هست. نمی‌توان اعضای یک گروه را به خاطر درآمد ناچیز تئاتر مدت‌ها منتظر نگه داشت چون هر لحظه ممکن است پیشنهاد تلویزیونی یا سینمایی داشته باشند و طبیعی است به دلیل درآمد بالای این دو رسانه، این پیشنهادها را بپذیرند. بنابراین پاشیده شدن گروه، خطری جدی است.

منصوری خاطرنشان کرد: حتی در مقطع خارج از کرونا هم وقتی اجرای یک نمایش خیلی کشدار بشود، آن کار دچار فرسایش خواهد شد و وقتی گروه کسل و خسته شود، طبیعتا انرژی خوبی هم به تماشاگر منتقل نخواهد کرد. به همین دلیل دوست نداشتم پرونده این اجرا برای مدتی طولانی باز بماند.

او درباره جلب اعتماد تماشاگران برای حضور در سالن‌های تئاتر گفت: واقعیتی هست که بدون در نظر گرفتن آمار هم قابل مشاهده خواهد بود. از اول می‌دانستم حتی بعضی از نزدیکترین دوستانم به دلیل بیماری‌های زمینه‌ای یا زندگی کردن با پدر و مادری سالمند، به تماشای نمایش من نخواهند آمد و طبیعتا این بخش از تماشاگرانم را از دست خواهم داد. اما در مقابل تماشاگرانی داریم که بسیار عاشق تئاتر هستند و با رعایت سفت و سخت پروتکل‌ها به تماشای آثار نمایشی می‌نشینند. اما عجیب‌ترین گروه، کسانی هستند که به رستوران، کافه، مرکز خرید، مهمانی و … می‌روند ولی به سینما و تئاتر نمی‌روند. اینها تناقض عیجبی دارند.

منصوری در عین حال با اشاره به مشکلات اقتصادی مردم در یکی دو سال گذشته اضافه کرد: در این مدت شرایط اقتصادی و بخصوص وضعیت دشواری که کرونا پیش روی بسیاری از مشاغل قرار داده، سبب شده تئاتر از سبد خانوار خارج شود. گو اینکه قبلا هم حضور چندان پررنگی در سبد مصرف بیشتر خانواده‌ها نداشته ولی در حال حاضر وضعیت، دشوارتر هم شده است.

او در پاسخ به این پرسش که از اجرای نمایش در این وضعیت پشیمان نشده است، توضیح داد: پشیمان نشدم. هرچند در برخی اجراها تماشاگران زیادی نداشتیم ولی خوشحالم که پرونده این کار بسته می‌شود تا اینکه بلاتکلیف بماند و دچار فرسایش شود. ضمن اینکه هیچ ضمانتی نبود که اگر اجرایمان را انجام ندهیم، سالن‌ها همچنان باز بماند.

مریم منصوری در پایان اضافه کرد: امیدوارم بتوانیم از اجرای‌مان فیلم بگیریم و پایگاه‌های اینترنتی هم از اجرای آثار نمایشی حمایت کنند تا از طریق این پلتفرم‌ها پخش شوند. این کمک بزرگی به ما خواهد بود. همچنانکه مخاطبان هم می‌توانند اجراهایمان را ببینند. به هر حال اینها نمایش‌هایی است محصول همین شرایط و متناسب با همین وضعیت.

نمایش «آمده بودیم اینجا بمیریم» تا روز 28 خرداد ماه در تماشاخانه «سرو» روی صحنه است.

انتهای پیام

  

  

همه نامزدها بازنده مناظره /تراژدی بزرگی که «یاساشین» از آن پرده برداشت

این جملات بخشی از سخنان آرش آبسالان، یکی از استادان شناخته شده فن بیان و سخنوری در ایران است که به نظر می‌رسد حرف دل بسیاری از کسانی باشد که در چند روز گذشته تماشاگر مناظره‌های انتخاباتی بوده‌اند.


دیگر کمتر کسی است که باور نداشته باشد آنچه این روزها با عنوان «مناظره انتخاباتی» شاهد بودیم، از روح مناظره به معنای واقعی آن فرسنگ‌ها فاصله داشت. اگر در دوره‌های پیشین انتخابات ریاست جمهوری با کنجکاوی به دهان نامزدها چشم می‌دوختیم تا از برنامه‌هایشان باخبر شویم، در این دوره اما شرایط به گونه‌ای رقم خورد که به جای کشف برنامه نامزدها، بار دیگر معنای «مناظره» ، «گفتگو» و «چالش» را بازتعریف کنیم چراکه ظاهرا بخش بزرگی از مشکلات ما در همین مساله ریشه دارد که هنوز منطق «گفتگو»، «جدل» و «چالش» به معنای درست آن را نمی‌دانیم و اگر در جایگاه رقابت قرار بگیریم، هیچ بعید نیست پا را از محدوده ادب فراتر بگذاریم و حتی به ورطه‌ای بیفتیم که چندان با اخلاق سازگار نیست.


 با همین نگاه با آرش آبسالان که کوشش طولانی مدتش در حوزه آموزش و پژوهش فنون بیان و سخنوری برای مشتاقان این حوزه کاملا آشکار است، هم‌کلام شدیم تا آنچه را به عنوان مناظره انتخاباتی رخ داد، از دیدگاه یک استاد کارشناس، ارزیابی کنیم.    


آنچه پیش رو دارید، گفتگوی ایسنا با این استاد فن بیان است:   


مناظره‌های فعلی چقدر به اندازه واقعی «مناظره» هستند؟


مناظره انتخاباتی یا Election debate عبارت است از ارائه آرا و نظرات گوناگون پیرامون یک «موضوع واحد» که تا دستیابی به نتیجه‌ای همگرا یا واگرا ادامه می‌یابد. روش مناظره‌های کنونی با طرح پرسش‌های متفاوت از نامزدهای گوناگون آن چنان که یکی از نامزدها به طنز اشاره کردند، بیشتر شبیه مسابقات تلویزیونی بود. این روش مسبوق به سابقه است که به قصد سلب قدرت استنتاج عنصر «محوریت موضوع» حذف می‌شود. در این حالت حتی قید قرعه برای تعیین پرسش که به منظور کاستن از شائبه تبانی طراحی شده است، فرقی در اصل این موضوع که آنچه دیدیم مناظره نبود، ایجاد نمی‌کند چرا که عنصر موضوع محوری حذف شده بود.


اهمیت این موضوع کجاست؟


برای منِ ملت مهم این است بدانم آرای نامزدهای گوناگون حول و حوش یک موضوع محوری مثلا فقر و بیکاری چیست، تا بتوانم دست به انتخاب بزنم. همین می‌شود که پاسخ تمامی نامزدها به تمامی پرسش‌های مطرح شده صاحب الگویی تکراری و کلیشه‌ای می‌شود. دقت بفرمایید، پرسش: «نظر و راهکار شما پیرامون فلان موضوع چیست» پاسخ: «این موضوع از مهمترین مسائل دولت ما خواهد بود و نیازمند تحول بنیادین است». بروید و یک بار دیگر مناظره‌ها را نگاه کنید و ببینید چندبار فحوای الگوی «مهمترین مسئله – تحول بنیادین» تکرار شده است. گویی هیچ تفاوتی نمی‌کند که پرسش مربوط به بهداشت، دیپلماسی اقتصادی، آموزش و پرورش، زنان، تورم و یا جوانان است، الگوی پاسخ از سوی همه نامزدها به کرات همین بود. با پایان پاسخ هم پرسش بعدی وارد یک باغ دیگر می‌شد. در این حالت سه چهار دقیقه مهلت پرداختن به سی دقیقه آرای دیگران از هر باغی و سه چهار دقیقه فرصت دفاع از خود در برابر سی دقیقه انتقاد دیگران از تمامی زوایا به نظر شما عقلایی است؟


یعنی در هیچ یک از این نشست‌ها، به مناظره نزدیک نشدیم؟


در نشست دوم یک لحظه روح مناظره به واقع رخ داد، آن هم وقتی که از آقای رضایی پرسیده شد، منابع مالی او برای طرح ادعای یارانه چهارصد و پنجاه هزار تومانی چیست؟ پاسخ ایشان هم استفاده از منابع یارانه‌های پنهان بود. حال باید تنور این موضوع داغ می‌شد اما متاسفانه رویکرد طرح «پرسش‌های گوناگون» به‌جای «طرح موضوع» سبب عاری شدن گفت‌وگوها از روح مناظره شد. در واقع حتی «گفت – گو» هم رخ نداد، آن چه رخ داد فقط «گفت» بود. استفاده از پاره‌گفت‌هایی همچون «مسائل و مشکلات جوانان از مهمترین مسائل کشور ماست که طرح و برنامه‌های مدون و حساب‌شده‌ای را برای ایجاد تغییرات بنیادینی می‌طلبد» نیاز به هیچ دانش و تخصصی ندارد. مناظره آن‌جاست که طرح و برنامه‌ها در تقابل با هم قرار می‌گیرند، مناظره آن‌جاست که طرح استفاده از یارانه‌های پنهان به چالش کشیده می‌شود.


به نظر می‌رسد در این مناظره‌ها، عصبیت و پراخشگری جایگزین روح چالشگری شده بود.


متاسفانه روح چالشگری سال‌هاست که در فرهنگ ما به احتضار در آمده است، اجازه بدهید بگویم حتی قرن‌هاست که ما از چالش دور شده‌ایم. ما انفعال خود را در لفافه‌ای از فضیلت پیچیده‌ایم. به این شاه‌بیت حضرت حافظ دقت بفرمایید: «گفتگو آیین درویشی نبود، ورنه با تو ماجراها داشتیم». به گمانم هر دانشجوی سال اولی روان‌شناسی هم دیگر می‌پذیرد که این همان رویکرد انکار یا Denial است که منجر به آسیب‌های روانی می‌شود. تراژدی ماجرا آن جاست که آسیب روانی در صورت انکار در نهایت به شکل خشم بروز پیدا خواهد کرد. همین می‌شود که نامزدها رفتاری دور از شان دیپلماتیک نشان می‌دهند. نامزدی که چهار سال سکوت در برابر هر گونه اهانتی را در سینه تلنبار کرده است، پیش از آن که بزرگ‌منش باشد، مملو از خشم است. استفاده از اصطلاحات نامزد پوششی ناشی از خشم است که واکنش دور از ادب نامزد روکشی را در پی دارد. این‌ها همه نشان از عدم سلامت و تسلط روانی است. صلاحیت نامزدها که فقط نباید محدود به سوابق مدیریتی و ضوابط اجرایی باشد. شک نکنید این خشم‌ها در چهار سال گذشته در برخی جهات منجر به تلافی شده است. متاسفانه این برخوردهای عصبی در جای جای هر دو مناظره به عینه مشاهده می‌شود و نشان می‌دهد تا چه اندازه خشم پنهان میان ارکان ما وجود دارد. طنز تلخ ماجرا آن است که با دیدن این به اصطلاح مناظره‌ها حالا به شخصه خودم متوقع روی کار آمدن رئیس‌جمهوری نیستم که به فکر ملت و مشکلات داخلی و خارجی کشور باشد، آرزومند رئیس‌جمهوری هستم که بیاید و مشکلات داخلی مسئولان زمامدار را حل کند. در  واقع به این نتیجه رسیده‌ام که فردی لازم است روی کار بیاید که در گام نخست به فکر آشتی دادن ارکان مسئولیتی و سامان دادن به جنگ و جدل‌های درون ساختاری باشد. به بیانی اصلاح رعایا پیشکش، لازمه شرایط کنونی آن است که یکی بیاید به فکر اصلاح امرا باشد.



آرش آبسالان


ریشه خشم‌ها و ارتباط‌شان با مهارت‌های گفتاری در چیست؟


ریشه این خشم‌ها و کج‌اخلاقی‌ها همه در ارزش دادن بیش از حد به ارزش‌هاست. سکوت واکنشی انکاری در برابر قدرت‌مدار است اما به معنای حذف صورت مسئله نیست. اینها همه در لایه‌های زیرساختی گفتار قرار دارد. اگر به روساخت‌ها هم نگاه کنیم، استفاده از واژگان پوششی و روکشی و زشت است و دور از شان است و تعجب می‌کنم و نظایر آن، همه بازتاب خشم‌های پنهان هستند. در واقع مهارت‌های گفتاری معلول هوشمندی در مدیریت روانی است که نامزدهای حاضر در برابر طعنه دیگری یا تن به مقابله به مثل یا تن به سکوت دادند. مقابله به مثل با توهین‌های پنهان و آشکاری که رخ می‌داد، خشم پنهان را عیان می‌کرد و سکوت نطفه خشم جدیدی را می‌بست. از این منظر همه نامزدها بازنده بودند و باید نتیجه گرفت رویه حاکمان و دولتمردان منجر به تولید این خشم بوده است که حالا به بدنه حکومت و دولت هم رسیده است.


چاره چیست؟


سکوت معبر دیالوگ است. شما پشت چراغ قرمز توقف می‌کنید تا دیگری از حق تقدمش استفاده کند، اما به موقع باید این حق را واگذار کند. اگر نکند، اگر چراغ قرمز طول بکشد، اگر سوءاستفاده شود، آن وقت بوق‌ها و اعتراض‌ها شروع خواهد شد، کمی بعد خودسری آغاز می‌شود و دقایقی بعد تمامی چهارراه دچار قفل ترافیکی می‌شود. متاسفانه بسیاری از تصمیم‌گیرندگان پشت پرده کتاب‌های ماکیاولیستی مطالعه کرده‌ و می‌کنند. آن‌ها آنقدر چراغ را برای مردم قرمز و برای شخصیت‌ها سبز کرده‌اند که حالا صدای شخصیت‌هایی که در مسیر دیگر پشت چراغ قرمز قرار گرفته‌اند هم در آمده است. درست که برای او چراغ را سبز می‌کنند، اما بار ترافیکی چنان سنگین است که سرعت حرکت دستچین‌ها را هم گرفته است. متاسفانه روزی که مدیریت چراغ قرمز بر مبنای مصلحت شد، کسی به فکر بار ترافیکی و تراکم خواسته‌ها نبود و به‌جایش خط ویژه طراحی شد. ماده اصلاحی، تبصره، الحاقیه و بخشنامه آن قدر زیاد شد که حالا سیستم قضایی را دچار پیچیدگی کرده است. حالا باید به تصادفات خط ویژه هم رسیدگی کرد که کار آسانی نیست، چون هر دو طرف خود را محق می‌دانند. این‌جاست که داوری جای خود را به میانجیگری یا در نهایت فصل‌الخطاب می‌دهد. همه بدبختی هم از روزی آغاز شد که به جای رویکرد علمی به زد و بند و «جون مادرت» اتکا کردیم. این‌ها همه از نبود دیالوگ است.


بله! همین نبود دیالوگ که همچنان یکی از بزرگترین مشکلات ماست. شما چه تعریفی از دیالوگ دارید؟


دیالوگ مبتنی بر توالی دیالکتیک سکوت و گفتن است، توالی منطقی چراغ قرمز و چراغ سبز، وقتی یک سو همواره چراغ سبز باشد یا توالی منطقی نباشد، آن وقت ما با منولوگ مواجه هستیم. تدریس یا سخنرانی نمونه‌های عینی منولوگ هستند. آیا شما در تمامی ساعات درسی یا جلسات کاری شش دانگ حواس‌تان به استاد یا سخنران است؟ آیا برای لحظاتی ذهن‌تان دنبال یک ماجرای دیگر پرواز نمی‌کند؟ خطر منولوگ در همین لغزش شنونده به ورطه گفت‌وگوی ذهنی با موضوع دیگری است. خطر چراغ قرمز طولانی در همین خاموش شدن اتومبیل‌هاست. آن وقت مدام گلایه کنیم که چرا وقتی چراغ سبز است، چرخ ترافیکی نمی‌چرخد، مسلم است که درست نمی‌چرخد. سکوتی که حق تقدم منطقی را به دیگری بدهد، فضیلت است اما سکوتی که حق تقدم خود را نادیده گرفته است، جای منت ندارد. پس در وجه تمثیلی باید از حضرت حافظ تمنا کرد منت «ورنه با تو ماجراها داشتیم» را سرمان نگذارد.


خالی از لطف نیست اگر بعد از «دیالوگ»، تعریفی دوباره از «مناظره» هم داشته باشیم.


مناظره یک مسابقه منطقی در به کرسی نشاندن سخن است. این جاست که پای تکنیک و استراتژی به میان می‌آید. تکنیک پدیده‌ای فردی است اما برای استراتژی می‌توان مشاور داشت. دکتر دیوید دابلیو کارول نویسنده کتاب «روان‌شناسی زبان» به یک نکته مهم اشاره دارد که تفاوت‌های ظریف زبانی روی الگوهای تفکر افراد اثر می‌گذارد. از این جمله استفاده می‌کنم و می‌گویم تفاوت‌های ظریف زبانی نشان الگوی تفکر افراد است. این تفاوت مربوط به تپق یاساشین نیست. تپق در تکرار است که نشان از عدم آگاهی دارد وگرنه همه ما بارها و بارها تپق زده‌ایم. یاساشین برای بار دوم رخ نداد اما پرده از تراژدی بزرگتری برداشت. وقتی در فاصله چند دقیقه این تپق بازتاب گسترده می‌یابد و اشتباه مرگبار تلقی می‌شود، نشان از رواج بی‌اخلاقی در جامعه است. مهم نیست که این تپق از سوی کدام نامزد بوده است، مهم این است که در حالی که عقل سلیم می‌داند این تپقی عادی است، رقیب سعی در مضحکه نمودن آن دارد. مدت‌هاست که فضاهای مجازی مملو از این کج‌اخلاقی‌ها و بی‌ادبی‌هاست و شک نکنید سردمدار چنین برخوردهایی مردم نیستند. آن چه در فضاهای مجازی و رسانه‌ها می‌بینیم رقابت انتخاباتی جوانمردانه نیست. عرصه انتخابات که میدان فوتبال نیست که با کمک هواداران و هیاهو و تخریبِ حریف گوی سبقت را از حریف ببریم. عرصه‌ای است که باید زمینه داوری عقلایی مردم را در آن فراهم کرد. اگر انتخابات حق مردم است، پس تبلیغات انتخاباتی این وسط چه معنایی دارد؟ این رویه نامش حق مردم نیست، نامش تحمیق مردم است. الحمدالله که رای الکترال هم که نداریم، پس پیشاپیش می‌توان گفت برنده انتخابات، برنده مبارزات تبلیغاتی است که با کج‌اخلاقی‌های کنونی باید گفت برنده هوچی‌گری‌هاست. نامزدهای موجود اگرچه صلاحیت شورای نگهبان را دارند، اما مناظره‌ها نشان داد که این نامزدها شانیت و سلامت روانی لازم برای تصدی پست ریاست‌جمهوری را ندارند. با این روند انتخاب نهایی هر چه باشد، نتیجه آن دوباره سکوت منشعب از انکار خواهد بود. باید در برداشت اجرایی از مفهوم جمهوریت بازنگری کرد و ناگزیر باید به احزاب و ریزسازه‌های جمهوریت نگاهی دوباره و ویژه داشت.


انتهای پیام

آیین نامه ناقصی که درست هم اجرا نمی شود!

گوهری در گفت و گویی با ایسنا صحبتهایش در نقد جشنواره موسیقی فجر را اینگونه آغاز می‌کند: جشنواره‌ها و فستیوال‌ها یکی از علاقه‌ها و دغدغه‌های مهم من در طول دوران کاری‌ام بوده؛ به همین دلیل علاوه بر رهبری ارکستر، از سال ۱۳۹۴ به عنوان مدیر هنری فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران مشغول به فعالیت هستم. اگر نگاهی دقیق به جشنواره‌ها و فستیوال‌ها داشته باشیم، خواهیم دید که حضور افرادی به عنوان شورای سیاستگذاری، مدیر هنری، مدیر اجرایی و … معمولا کوتاه مدت نیست و در یک بازه حداقل پنج‌ساله در این مسئولیت‌ها مشغول به فعالیت هستند.


او ادامه می‌دهد: اما نکته اینجاست که اسناد بالادستی که مجموعه‌ای از اهداف، عملکردها، فعالیت‌ها، سیاستگذاری‌ها، شیوه‌نامه‌ها و … هستند برای بازه‌هایی ۱۵ الی ۲۰ ساله تدوین می‌شوند و در مقاطع زمانی مختلف مورد بازنگری و تکمیل قرار می‌گیرند. یک جشنواره استاندارد، بدون داشتن این اسناد و نظارت بر اجرای دقیق آنها، عملا ناکارآمد خواهد بود.


گوهری تصریح می‌کند: بنابراین تکرار مداوم اشخاص در سمت‌ها یا مسئولیت‌ها، به خودی خود مساله‌ی قابل بحث و جدلی نیست. آنچه که قابل بررسی و نقد هست، عملکردهای مجموعه‌ها و رویدادهایی است که تحت مدیریت و سیاستگذاری اشخاص مختلفی با استناد به اساسنامه‌ها و شیوه‌نامه‌ها برگزار می‌شوند. اصولا موفقیت جشنواره‌ها محصول یک کار تیمی و مشارکت ستادها و کارگروه‌های مختلفی است که هرکدام باید از افراد باتجربه و متخصص تشکیل شده باشند و در یک تعامل درست و تنگاتنگ با بقیه تیم‌ها عمل کنند و مدیران جشنواره‌ها معمولا مسئولیت هماهنگی آنها را عهده‌دار هستند.


سیستم و ساختار مورد بازنگری قرار بگیرد


این هنرمند توضیح می‌دهد: بنابراین اگر یک آیین‌نامه مشخص درباره نحوه برگزاری جشنواره که تمامی زیرمجموعه‌ها، حوزه اختیارات و وظایف هرکدام را شفاف توضیح داده باشد در دسترس نباشد، طبیعتا نمی‌شود انتظار بالایی از آن رویداد داشت. جشنواره موسیقی فجر بزرگترین و مهم‌ترین رویداد موسیقی در کشور بعد از انقلاب بوده است. با این وجود آیین نامه برگزاری آن در سال ۱۳۹۷ تصویب شده است یعنی تقریبا بعد از گذشت ۳۲ سال! علیرغم اینکه به نظر من آیین نامه جشنواره بعد از این همه سال، هنوز بسیار کلی و در مواردی ناقص است، باید دید که همین آیین نامه هم چطور اجرا می‌شود؟


او با بیان اینکه اگر سیستم و ساختار مورد بازنگری قرار بگیرد، دیگر نگاه سلیقه‌ای وجود نخواهد داشت، در این زمینه ادامه می‌دهد: برای اینکه دقیق‌تر بگویم، مثلا جشنواره موسیقی فجر هر سال دارای یک رویه‌ی متفاوت برای برگزاری این رویداد است. این رویه‌ها به قدری سلیقه‌ای و دوره‌ای انتخاب می‌شوند که نه تنها شرکت‌کننده‌ها، که گاهی خود برگزارکننده‌ها هم تکلیفشان را با برگزاری جشنواره نمی‌دانند. گاهی پیش آمده که افراد متخصص و جوان به شوراهای داخلی و انتخابی فجر دعوت شده‌اند، اما آنقدر درگیر مسائل پیچیده مدیریتی و اعمال سلیقه‌های شخصی شده‌اند که به نیمه راه نرسیده، استعفا داده و بیرون آمده‌اند. معتقدم که آیین نامه اجرایی فجر هنوز یک سند درست و کامل نیست و علاوه بر آن همین سند هم به درستی اجرایی نشده و بر اجرای آن نظارتی نبوده است.



نظام جدیدی از سیاستگذاری برقرار شود


گوهری در پاسخ به اینکه «بهتر نیست نام‌های تکراری برگزارکننده جشنواره موسیقی فجر، جای خود را به نیروهای جوان‌تر بدهند؟» می گوید: تکرار مداوم افراد فقط در مورد ساختار جشنواره فجر نیست متاسفانه همه‌جا می‌شود این رویه را مشاهده کرد. همانطور که اشاره کردم،‌ چیزی که به نظرم می‌تواند راهگشا و کمک کننده باشد،  بروزرسانی و برقراری نظام جدیدی از سیاستگذاری و تعیین اهداف برگزاری رویدادها، ارکسترها و نحوه تخصیص بودجه‌ها در اسناد بالادستی است. درغیر اینصورت، حتی اگر حضور افراد جدید و جوان در پست‌های اجرایی محقق شود، بازهم راه به جایی نخواهد برد و نواقصی که در همه‌ی این مجموعه‌ها مزمن شده، قابل درمان نخواهد بود.


او ادامه می‌دهد: به شخصه معتقدم، حضور افراد جوان‌ و متخصص در این زمینه باید درجهت اصلاح ساختار و نظام برگزاری این رویدادها باشد که مسلما این امر باید در مرحله اول مورد توجه مدیران ارشد قرار بگیرد. برای مثال بیایید جشنواره جوان را درنظر بگیریم. تاجایی که اطلاع دارم، در این جشنواره هم افرادی به صورت مداوم سال‌ها است که به عنوان مدیران جشنواره و یا داوران درحال فعالیت هستند. درست است که حضور افراد جدید می‌تواند ایده‌ها و خلاقیت‌های جدیدی را در جهت ارتقاء جشنواره وارد سیستم کند اما جشنواره جوان به نظرم در بین دیگر جشنواره‌های دولتی از نواقص کمتری برخوردار است و هنوز پویا است. به علاوه که از طرف نوازندگان جوان هم به شدت با استقبال روبرو می‌شود. این بیشتر به این خاطر هست که جشنواره جوان، نظام مشخصی دارد، اهداف مشخصی دارد و برای رسیدن به این اهداف، شیوه‌نامه‌ مشخصی دارد.


حتی راهی برای نقد عملکرد برگزارکنندگان جشنواره نیست


از گوهری سوال می‌کنیم که آیا نقدی به عملکرد این نام‌های تکراری دارد؟ می‌گوید: وقتی می‌توانم عملکرد افراد را نقد کنم که حیطه وظایف و اختیاراتشان برایم روشن باشد و بر اساس آن بتوانم نحوه عملکردشان را بررسی کنم. وقتی هیچ شیوه مشخص و شفافی در برگزاری جشنواره فجر،‌ سیاستگذاری و نحوه تخصیص بودجه برای آن وجود ندارد (که لااقل جامعه موسیقی و رسانه‌ها از آن مطلع باشد)‌ با چه میزانی می‌شود عملکرد افراد را در آن نظام نقد کرد؟


با او این سوال را مطرح می‌کنیم که تا چه حد حضور مکرر برخی نام‌ها در عرصه تصمیم گیری موسیقی را متوجه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی  می‌داند؟ می‌گوید: تعیین سمت‌های جشنواره و مدت تصدی این پست‌ها، شرح وظایف و اختیارات مدیران و … همگی موضوعاتی است که باید در یک ساختار نظام‌مند برای هر رویدادی مشخص شود و این از مهمترین وظایف وزارت ارشاد و متولیان موسیقی است که با دعوت از متخصصان و نیروهای جوان و با انگیزه، به تدوین شیوه‌نامه‌هایی با شفافیت بالا و همگام با نیازهای امروز جامعه موسیقی مبادرت کنند.


او ادامه می‌دهد: به نظر من اگر جشنواره موسیقی فجر از جشنواره‌ای صرفا دولتی، که گاهب دغدغه‌ها و سیاستگذاری هایی مرتبط با سیاست‌های دولت دارد، به جشنواره‌ای هنری که متولی آن دولت است تغییر کند و بر اساس یک شیوه‌نامه درست اجرایی و حضور افراد متخصص در همه حوزه‌های موسیقی مدیریت و برگزار شود، ظرفیت‌های بسیاری دارد و می‌تواند جایگاه خود را به عنوان مهمترین رویداد موسیقی کشور دوباره به دست بیاورد. تنها در این صورت است که هم هنرمندان و هم دولتمردان می توانند به یک اندازه از این جشنواره منتفع شوند. اما اگر هنرمندان روز به روز از این جشنواره بیشتر فاصله بگیرند، طبیعتا دولتمردان هم نمی‌توانند از برگزاری آن و خروجی‌هایش نفعی داشته باشند.


این هنرمند همچنین درباره یازدهمین حضور ریاحی به عنوان دبیر جشنواره موسیقی فجر تصریح می کند: این متن آیین نامه اجرایی جشنواره موسیقی فجر هست که صراحتا نحوه انتخاب دبیر را توضیح می‌دهد و به نظرم بعد از مطالعه این متن مشخص است که باید دید این شورا متشکل از چه کسانی بوده‌اند و باید از ایشان بپرسید که با استناد به چه دستاوردهایی مجددا ایشان را به عنوان دبیر پیشنهاد کرده اند؟


نوید گوهری در پایان صحبت هایش برای یادآوری بخشی از متن آیین نامه اجرایی جشنواره موسیقی فجر درباره انتخاب دبیر را در اختیار ایسنا قرار داد که به شرح زیر است:


«۳- شورای پیشنهاد دبیر


۳/۱- تعریف: شورای پیشنهاد دبیر به منظور بررسی و رایزنی و انتخاب گزینه های مناسب برای تصدی مسئولیت دبیر جشنواره تشکیل می‌شود.


۳/۲-نحوه گزینش: شورا و جلسات آن با دعوت و ریاست و پیگیری رئیس جشنواره تشکیل خواهد شد. ترکیب شورا شامل ۹ عضو به شرح ذیل خواهد بود و جلسات شورا با حضور حداقل ۵ عضو رسمیت خواهد یافت. در صورت به حد نصاب نرسیدن هر جلسه‌ای تاریخ جلسه بعد در اولین فرصت ممکن مشخص شده و با حضور هر تعداد از اعضا رسمیت خواهد داشت.


۳/۲/۱- رئیس جشنواره (به عنوان رئیس جلسه)


۳/۲/۲- نمایندگان سه مرکز مهم دانشگاهی کشور در حوزه موسیقی( انتخاب دانشگاه‌ها بر عهده رییس جشنواره است)


۳/۲/۳- نماینده خانه موسیقی ایران


۳/۲/۴- مدیرعامل انجمن موسیقی ایران


۳/۲/۵- سه نفر از جامعه موسیقی ایران به پیشنهاد رئیس جشنواره و تائید معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ترجیحاً با زمینه کاری متنوع و متفاوت.»


انتهای پیام

اکران فیلم «دیوار چهارم» در جشنواره انیمافست زاگرب

به گزارش ایسنا، سفیر و اعضای نمایندگی کشورمان در کرواسی در محل جشنواره انیمافست حاضر و ضمن تماشای فیلم، با کارگردان این فیلم گفت‌وگو کردند.

پرویز اسماعیلی سفیر ایران در کرواسی گفت: به هنرمندان، بویژه جوانان نجیب و شایسته‌ای که نام ایران را چنین در مجامع جهانی پرآوازه می‌کنند، افتخار می‌کنیم و با تمام وجود در خدمت آنها خواهیم بود.

محبوبه کلایی متولد شهر قم، انیماتور، فیلمساز، طراح گرافیک و کارگردان فیلم‌های انیمیشن کوتاه و تجربی و فارغ‌التحصیل دانشگاه هنر تهران است. وی سال ۲۰۱۹ نیز در جشنواره انیمیشن زاگرب حضور داشته است.

این فیلم از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است.

انتهای پیام

انتظار بی جا نداشته باشید!

به گزارش ایسنا ، تلویزیون تئاتر ایران سامانه‌ای است که در دوران کرونا راه اندازی شد. در جلسه رونمایی آن در دی ماه سال 99 ، اعلام شد این سامانه فرصتی است برای مستندسازی تئاتر ایران به این معنا که آرشیو محکمی خواهد بود از جشنواره‌های پیشین، کارگاه‌های آموزشی و نیز مجالی برای تولید نمایش در پلتفرمی تازه . حتی این موضوع هم گفته شد که قرار است از طریق این سامانه با تئاتر دنیا در ارتباط باشیم. به این معنا که دقایقی از آثار جشنواره‌های گوناگون را که با فرهنگ ما همخوانی دارد، از طریق آن نمایش بدهیم.

 فارغ از ارزش‌های آرشیوی و مستندنگاری این سامانه که یکی از خلاءهای همیشگی ما را جبران خواهد کرد، ایجاد چنین سامانه‌ای در شرایط کرونازده این دوره که تعطیلی پی در پی تئاتر را به دنبال داشت، می‌توانست مجالی هر چند اندک برای فعالیت بخشی از فعالان تئاتر فراهم آورد.

طبیعتا انتظار نداشتیم با راه‌اندازی تلویزیون تئاتر ایران به سرعت چندین و چند اثر نمایشی تولید و ارایه شود ولی به نظر نمی‌رسد معرفی این سامانه به اهالی تئاتر و گرفتن مشورت از آنان، آن هم بعد از چند ماه، توقعی غیرمنطقی باشد.

ما برای ارزیابی میزان آشنایی جامعه تئاتری با این سامانه ، ابتدا سراغ هنرمندانی رفتیم که در دوران کرونا اجراهایی در فضای مجازی داشته‌اند.

الهام پاوه نژاد، بازیگر نمایش «مرجان»، نسیم ادبی بازیگر نمایش «خانم آنلاین» و افشین هاشمی بازیگر نمایش «آقای شادی» هر سه به ایسنا  گفتند که اطلاعی از این سامانه ندارند. پاوه‌نژاد عنوان کرد که در دنیای امروز تبلیغات حرف اول را می‌زند ولی برای معرفی تلویزیون تئاتر ایران تبلیغاتی نشده است. هاشمی هم به این نکته اشاره کرد که هیچ گونه مشورت یا صحبتی در باب راه اندازی این سامانه با اهالی تئاتر صورت نگرفته است.

هیچ کنش‌گری صورت نگرفته است

آریان رضایی که سال گذشته کارگردانی هر سه نمایش نامبرده را بر عهده داشته است،  تلویزیون تئاتر ایران را می‌شناخت و در ارزیابی آن عنوان کرد که در حال حاضر این سامانه بیشتر حاوی اطلاعات آرشیوی و در بردارنده اختتامیه جشنواره‌های مختلف تئاتری است ولی به لحاظ تولید نمایشی هنوز اتفاقی در آن رخ نداده است.

او یادآوری کرد که این سامانه در آغاز راه‌اندازی خود با مشکل فنی مواجه شده و بعد از آن هم اتفاق چندانی در آن صورت نگرفته است و همچنان بخش زیادی از جامعه تئاتری آن را نمی‌شناسند و مدیران هنری هم تمایل چندانی برای معرفی آن ندارند چون بودجه‌ای اختصاص داده شده ولی در این چند ماه کوچکترین کنش‌گری در این سامانه دیده نشده و دعوتی هم برای همکاری در این سامانه از کسی صورت نگرفته است.

اجرای آنلاین مونا فرجاد در صفحه شخصی‌اش

رضایی عنوان کرد که ایجاد این فضا می‌توانست فرصت خوبی برای تئاتر باشد ولی گویا کسی چندان دغدغه معیشت هنرمندان را ندارد و در این سامانه هم به جای اینکه تولیداتی صورت بگیرد، بیشتر مراسم اختتامیه جشنواره‌ها بارگذاری شده است.

او با اشاره به موفقیت بازیگری مانند مونا فرجاد که این روزها با همراهی خانواده‌اش در صفحه شخصی خود اجراهای کوتاهی را بارگذاری می‌کند و تماشاگران بسیار زیادی را جذب کرده است، ادامه داد: تلویزیون تئاتر ایران باید دست بازیگری همچون مونا فرجاد را می‌بوسید، با او قرارداد می‌بست و او را دعوت به کار می‌کرد.

قرار نیست همیشه از اول دنبال پول باشیم

رضا بهرامی دیگر کارگردانی که در دوران کرونا فعال بوده است، هم در این زمینه گفت که خبر رونمایی‌ تلویزیون تئاتر ایران را دیده است ولی متاسفانه این اقدام در حد شعار باقی ماند در حالیکه می‌توانست اتفاقی باشد برای مخاطبان تئاتر.

او ادامه داد: قرار نیست همیشه از اول دنبال پول باشیم . برای فرهنگ اول باید هزینه کنیم تا بعد به برداشت برسیم. در همین دوران کرونا که مردم عصبی،کلافه و نومید شده‌اند، تلویزیون تئاتر ایران می‌توانست با تولید بخشی از آثار خوب نمایشی، فرصتی برای سرگرم‌سازی و حتی تلطیف فضای جامعه ایجاد کند. وقتی جامعه ما مدام به سمت عصبیت و خشونت می‌رود و آمار خودکشی در یک روز به رقم 87 می‌رسد، تلطیف فضای جامعه اهمیت بسیاری پیدا می‌کند و تلویزیون تئاتر ایران هم می‌توانست در این زمینه نقشی داشته باشد. ضمن اینکه کمک حالی به معیشت جامعه تئاتری باشد .

ساسان پیروز، منتقد تئاتر و عضو گروه تئاتر «لیو» هم عنوان کرد که در جریان راه‌اندازی تلویزیون تئاتر ایران قرار گرفته است.

او به واسطه فعالیتش در رسانه‌ها، همزمان با برگزاری جشنواره‌ها هم پیامک‌هایی برای استفاده از محتوای کارگاه‌های آموزشی و آثار آن جشنواره خاص دریافت می‌کرده است.

در نگاه اول به نظر می‌رسد اداره کل هنرهای نمایشی تمایل چندانی برای معرفی این سامانه و فعال‌تر کردن آن در زمینه تولید و ارایه آثار نمایشی نداشته باشد. ایسنا در ادامه پاسخ این اداره را در این زمینه جویا خواهد شد.  

انتهای پیام